Merhaba,

TÜBİTAK dergileriyle olan hikâyem 5 yaşındayken başladı. Okuma yazmayı öğrenmemin ardından raflarda hep gördüğüm o parlak ve rengarenk yayını annemin bana hediye etmesiyle yeni kavramlar edindim hayal dünyamda: “Editör”. Mutlaka her sayının giriş kısmındaki editörün yazdığı kısma bakar, imrenirdim ve saatlerce sadece yazılanları okur, verilen emeği düşünür, mest olurdum. İlkokulun ilk gününde büyüyünce yapmak istediğim meslek sorulduğunda cevabım hiç düşünmeden editörlük oldu. Sonra sınıf arkadaşlarıma ilkokul hayatım boyunca okuduklarımdan bahsettim. Hiç unutmuyorum, Meraklı Minik’in bir kimya sayısı vardı, kargoda kayboldu ve ben saatlerce ağladım. Araya yıllar, özellikle de pandemi girdi ve ben, beni özel yapan alışkanlıklarımdan biri olan dergileri unuttum. Lise hayatımın başlaması ile birlikte nörobilim ve psikoloji alanlarına daha fazla ilgi duymaya başladım, birçok makale okudum, okumaya da devam ediyorum. Sonrasında bir lise öğrencisi olarak bir dergi hazırlamaya karar verdim, böylece MindScope doğdu. Artık onlarca lise öğrencisi ile birlikte ilk sayımızı çıkarmaya hazırlanıyoruz ve ben en çok olmak istediğim yerde, baş editör konumundayım. Bugün bir kitapçıda gezerken ve reyonlardaki dergileri karıştırırken özellikle bir dergiyi örnek almam gerektiğini fark ettim ve elime aldığım ilk dergi ise “Bilim ve Teknik” oldu. Bu dergiden öğreneceğim çok şey olduğunu fark ettim. Bana kattığınız ve katacağınız her erdem için içtenlikle teşekkür ederim. Nice sayılarınızı okumak dileğiyle.

Merhaba,

TÜBİTAK dergileriyle ortaokul 5. veya 6. sınıftayken tanıştım. Babam üç dergiye de abone olmuştu. Her ay Bilim ve Teknik, Bilim Çocuk ve Meraklı Minik düzenli olarak evimize geliyordu. O yıllarda ben Bilim Çocuk dergisini büyük bir ilgiyle okurdum. Ailecek etkinlikleri birlikte yapardık. Kız kardeşim Meraklı Minik dergisine bayılırdı, ben de zaman zaman göz atardım. Bilim ve Teknik ise içeriğini anlamakta zorlandığımdan o zamanlar ilgimi pek çekmezdi.

Artık lise öğrencisiyim ve Bilim ve Teknik dergisini büyük bir ilgiyle takip ediyorum. Bilimin her alanına meraklıyım. Yakın zamanda bir makale yazdım ve yayımlatmak istedim. Ancak bunun için en az lisans derecesine sahip olmam gerektiğini öğrendim. Şimdi yeni bir hedefim daha var: Lisans eğitimimi tamamladıktan sonra yazılarımı Bilim ve Teknik dergisinde yayımlatmak. Bu hayalimi de mutlaka bir gün gerçekleştireceğim.

Bu dergilerin hazırlanmasında emeği geçen herkese çok teşekkür ederim. Bilim ve Teknik dergisinde elektrik-elektronik alanıyla ilgili daha fazla içerik görmek beni mutlu eder. Kalın sağlıcakla.

Merhaba,

Bilim ve Teknik ile lise yıllarımda tanıştım. O zamandan beri bilim merakımı en güzel şekilde besleyen, keyifle okuduğum harika bir dergi. Kariyerimi akademisyenlik yolunda şekillendirmemde büyük payı var. Şu anda ön lisans elektrik bölümü mezunuyum ve elektrikelektronik mühendisliğine hazırlanıyorum. Bu süreçte dergi, hem molalarımı daha verimli geçirmeme yardımcı oluyor hem de hedeflerim için motivasyonumu artırıyor.

Kuantum mekaniği ve kuantum bilgisayarlar en çok ilgimi çeken konular. Son bir yıldır bu alanda bol bol okuyup araştırıyorum. Bir gün bu dergide kendi yazılarımı ya da çalışmalarımın başarı öyküsünü görmek en büyük hayalim.

İyi ki varsınız. Umarım daha uzun yıllar boyunca basılı olarak bizlerle olmaya devam edersiniz.

Merhaba,

3 yaşımda TÜBİTAK’ın dergileriyle tanıştım. İlk önce Meraklı Minik sonra Bilim Çocuk ve en sonunda da Bilim ve Teknik dergisi hayatıma girdi. Bilim ve Teknik’i keyifle okuyorum, özellikle de bulmacalarını her ay çözmeye çalışıyorum. En sevdiğim dergi olan Bilim ve Teknik ailesine her ay bana yepyeni pencereler araladığı için çok teşekkür ederim.

Merhaba,

Benim çocukluğum internet ve bilgisayarın evlerimize yeni geldiği dönemlerde geçti. İlkokula gittiğim yıllarda evimizde internet ve bilgisayar yoktu. Ödevlerimi yapmak için çocuk kütüphanelerine giderdim. TÜBİTAK’ın Bilim Çocuk dergisi kütüphanelerde dikkatimi çekerdi. Bazı sayılar eksik olurdu. İçimde ukde kalan şeylerden birisi de eksik olan sayılara o dönem erişememekti. Öğretmenimiz her pazartesi günü bizlere hafta sonu neler yaptığımızı, yeni bir şeyler öğrenip öğrenmediğimizi sorardı. Ben de Bilim Çocuk’ta okuduğum yazıları anlatırdım. En unutamadığım yazılar, geleceğin teknolojilerine ilişkin tahminler içeren yazılardı. O yazıları insanlara aktardığım zaman yetişkinlerin bile yüzlerindeki merak ve heyecanı hâlâ net bir şekilde hatırlıyorum. Sanırım 2006 Dünya Kupası’nın olduğu bir dönemde FIFA 2050 Dünya Kupası’nın robotlar ve insanlar arasında yapılacağına dair bir yazı vardı. Hâlâ merakla bekliyorum. Gökyüzü ve yıldızlarla ilgili dergi ekleri ve özellikle de güneş tutulması gözlemi için verilen gözlük en unutamadığım ekler arasında. İlk dergimi aldığım zaman dergiye bakarken annem dergiye sarılarak uyuya kaldığımı söylüyor.

TÜBİTAK’ın bilim olimpiyatlarına, proje yarışmalarına hep ilgi duydum. Çocukluğumda bana açtığı ufuklarla TÜBİTAK, benim nazarımda en saygın kurumlardan biriydi, hâlâ da öyle. TÜBİTAK dergileri bana vizyon kattı, yarışmaları ise araştırma yöntemlerine ilgi duymamı sağladı ve akademik kariyer yapma arzumu açığa çıkardı. Kısacası kariyerimi TÜBİTAK’a borçluyum. Kendimi kısa ifadelerle anlatamam ama beni tanıyan herkes ne demek istediğimi iyi anlar. TÜBİTAK ben ve benim gibi nice Anadolu gencinin merak duygusunu bilime yönelten, ufuklar açan ve nice zihinleri bilime yönlendiren bir kurumdur.

Çocukluğumda TÜBİTAK dergilerinin istediğim sayılarına ulaşamamak içimde kalan bir ukdeydi. Şimdi 28 yaşındayım ve Bilim ve Teknik dergisine abone olup ilk dergim bana ulaştığında çocukken yaşadığım o hissi tekrar yaşadım. Ve fark ettim ki ben hâlâ derginin kapağını açtığında merak eden, dergiyi okurken dalıp giden, dergisine sarılan çocuğum. Kendi evlatlarıma da bırakacağım bir miras olacak Bilim ve Teknik. Saygılarımla,