Tabloda belirtilen element özellikleri, aksi belirtilmediği sürece, elementin en yaygın formu içindir.
Atom numarası, bir atomun çekirdeğinde bulunan proton sayısıdır. Proton sayısı atomlar için ayırt edici özelliktir. Yani proton sayısının farklı olması bir elementin diğerinden farklı olduğu anlamına gelir. Tabloda soldan sağa ve yukarıdan aşağıya doğru atom numarası artar.
Atom yarıçapı, atomun çekirdeği ile elektron bulutu arasındaki mesafeyi gösterir. Atomların büyüklüğü ölçülürken Van der Waals yarıçapı dikkate alınır. Çekirdek ile dış katmanlarda bulunan elektronlar arasındaki çekim kuvveti ne kadar büyük olursa atom yarıçapı da o kadar küçük olur. Tabloda yukarıdan aşağıya doğru element atomlarının dış katman elektronları çekirdekten daha uzakta olduğu için atom yarıçapı artar.
Elektron kabuğu, elektronların atom çekirdeği çevresinde bulunma olasılığının yüksek olduğu belirli enerji seviyesi olarak düşünülmelidir. Her bir kabuk belli sayıda elektron barındırır. Elementler (hidrojen ve helyum dışında) değerlik orbitallerine göre s, p, d ve f bloklarına ayrılır. Elementlerin elektronegatiflikleri Pauling değeri olarak verilmiştir. Elektronegatiflik, atomların molekül içindeki kimyasal bağdaki elektronları kendine doğru çekme gücüdür. Doğrudan ölçümü yoktur ancak iyonlaşma enerjisi ve elektron ilgisinin aritmetik ortalaması olarak düşünülebilir. Elektron ilgisi, genel olarak bir atoma bir elektron ilave edildiği sırada salınan enerjidir. Gaz hâlde bulunan bir atomdan bir elektron koparmak için gereken enerjiye ise iyonlaşma enerjisi denir. Tabloda yukarıdan aşağıya doğru inildikçe atom yarıçapı arttığından iyonlaşma enerjisi azalır. Soldan sağa doğru iyonlaşma enerjisi ve elektron ilgisi arttığından elektronegatiflik artar, aşağıdan yukarı doğru ise azalır.
Değerlik sayısı, bir elementin atomlarının oluşturabildiği kimyasal bağların sayısına denir. Başka bir deyişle, bir elementin başka elementlerle bileşik oluşturma yeteneğinin ölçüsüdür. Tabloda soldan sağa doğru değerlik elektron sayısı artar.